Απάντηση σε Ισλαμικό άρθρο περί Σταυρώσεως και Αναστάσεως

Πρόκειται για το εν λόγω άρθρο.

Θα ήταν σημαντικό να αρχίσουμε με την λεγόμενη “απροθυμία του Ιησού”, όπως οι Ισλαμιστές ισχυρίζονται ότι αυτή βρίσκεται στο Κατα Ματθαίον 26:39-44. Από την άλλη, παραθέτουν χωρία της Βίβλου όπου φαίνεται ότι ο πιστός θα σωθεί. Προφανώς, κι ο Ιησούς ήταν, ως μέρει άνθρωπος, ένας πιστός και πράος, άρα θα εισακούονταν οι προσευχές του. Έτσι, συμπαιρένεται ότι ο Θεός αποκλείεται να άφησε τον πιστό Ιησού να πεθάνει. Τελικά, όπως επιβεβαιώνουν αργότερα οι ίδιο μέσω χωρίων, ο Ιησούς σώθηκε.

Όλως παραδόξως, σε όλα συμφωνούμε ως εδώ. Διαφωνούμε, όμως, στο τι είναι σωτηρία. Για εκείνους, ο Ιησούς σώθηκε επειδή ο Θεός δεν τον άφησε να αφανιστεί από τα πλήθη και να σταυρωθεί. Για εμάς, ο Θεός τον έσωσε επειδή τον ανέστησε. Τα χωρία που παραθέτουν όντως δείχνουν ότι ο Θεός τον ενίσχυσε τον ενανθρωπισμένο Υιό Του. Το ότι τον άφησε να σταυρωθεί δεν σημαίνει πως δεν τον έσωσε, απλά ότι δεν ήταν το σχέδιο να παραμείνει ζωντανός. Ο Θεάνθρωπος είχε προβλέψει τον θάνατό Του κι ήταν βέβαιος. Βέβαια, η Ανθρώπινη φύση ερχόταν σε σύγκρουση με την Θεία. Πράγματι, μιλάει ως άνθρωπος όταν λέει ότι ο ίδιος ότι θα προτιμούσε να μην έπινε αυτό το ποτήρι. Αλλά ο Θεός τον ενισχύει και έπειτα ο Ιησούς Χριστός, όντας Θεός παράλληλα, συνεχίζει το αρχικό σχέδιο της Τριάδος. Σταυρώνεται για τον κόσμο, κατεβαίνει στις χαμένες ψυχές, σπάει τα δεσμά του Άδη και μετά σηκώνεται από τον τάφο του ανεστημένος.

Έπειτα, οι Ισλαμιστές ισχυρίζονται ότι αφού ο Πιλάτος αθώωσε τον Ιησού, δεν υπήρχε λόγος να καταδικαστεί. Κι όμως, έτσι έγινε. Ναι μεν ο Πιλάτος έχει μία εξουσία, αλλά μπροστά στον θρησκευτικό φανατισμό και την οχλαρχία των Εβραίων ο Πιλάτος φαντάζει ως νάνος που σηκώνεται στα νύχια των ποδιών του για να πείσει τον γίγαντα Εβραίο ότι είναι ισχυρότερος. Και σήμερα ισχύει το ίδιο. Ακόμη κι αν το δικαστήριο αθωώσει έναν άνθρωπο που σχεδόν όλη η χώρα απεχθάνεται και μισεί, είναι απίθανο να ζήσει αυτός ο άνθρωπος. Πόσο μάλλον όταν έρχεται να αναιρέσει τις θρησκευτικές παραδόσεις του λαού, ισχυριζόμενος ότι είναι ανθρώπινες κι όχι θείες, ισχυριζόμενος ότι αυτός είναι ο Θεός, ισχυριζόμενος ότι όποιος δεν τον ακούει δεν θα σωθεί.

Όσον αφορά το πόσο χρόνο χρειάζεται κανείς για να πεθάνει στον σταυρό, δεν αντιλέγουμε. Είναι γνωστό ότι στον σταυρό δεν πεθαίνει κανείς από τα καρφιά, αλλά λόγω της ασφυξίας που προκαλείται από την συγκεκριμένη τοποθέτηση των χεριών. Όμως, ο Ιησούς δεν ξύπνησε το πρωΐ ήρεμος σε μία φυλακή και πήγε και σταυρώθηκε. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που είχε περάσει τα πάνδεινα πιο πριν: μαστιγώματα, χτυπήματα, ψυχολογικά βασανιστήρια και άλλα πολλά. Για έναν που κουβάλησε τον σταυρό. Για έναν που όταν ζήτησε νερό του έδωσαν χολή. Πέραν αυτών, στο Κατά Μάρκον 15:34 αναφέρεται ότι ήταν τουλάχιστον τρεις ώρες στον σταυρό.

Για το τέλος, ας περάσουμε στα του Ιωνά. Να σημειωθεί ότι ο Ιησούς λέει ότι άλλα θαύματα δεν θα προσφερθούν στην ‘πονηρή και μοιχαλίδα γενεά’ (Ματθαίος 12:39-40), όχι στον κόσμο γενικά. Αυτό, βέβαια, το κάνει από αγάπη, επειδή δεν θέλει να κάνει τους απίστους να Τον ακολουθήσουν εξ αναγκασμού και φόβου. Ο Θεός θέλει να Τον πλησιάσουμε εμείς, μια σχέση που στηρίζεται σε θαύματα δεν είναι αυτή που θα ήθελε Εκείνος. Όσο για τον Ιωνά και την κοιλά του κήτους, αξίζει να γίνει μία σύγκριση. Ο Ιωνάς, λοιπόν, ήταν τω όντι ζωντανός – αλλά ο κόσμος τον νόμιζε νεκρό. Το ίδιο και με τον Ιησού. Όλοι τον είχαν για νεκρό και, βιολογικώς, ήταν. Αλλά, στην πραγματικότητα, ήταν πιο ζωντανός από ποτέ! Ο Θεός μας δεν είναι Θεός των νεκρών, αλλά των ζωντανών. Λογικότατο. Ο μέσος άνθρωπος θα πίστευε ότι αφού ο Ιωνάς βρίσκεται μέσα στο κήτος, είναι απίθανο να επιστρέψει, ειδικά μετά από τρεις μέρες. Έτσι κι οι ακόλουθοι του Ιησού γνώριζαν (μιας κι οι ίδιοι ήταν Εβραίοι) ότι όποιος πεθαίνει και πάει στον Άδη, δεν ξαναγυρνάει. Κι όμως, αν κι ήταν νεκροί για τον κόσμο ο Ιωνάς κι ο Ιησούς, ήταν ζωντανοί. Εκεί στοχεύει ο παραλληρισμός του Κυρίου μας και όχι στο αν θα λειτουργούσε το βιολογικό του σώμα…